IJsberen

NUENEN - IJsbeer Jelle in het Dierenrijk in Nuenen stapt vrijdag door de sneeuw. Een sneeuwkanon heeft dit in het buitenverblijf van de ijsberen geblazen. Hiermee is de natuurlijke omgeving van ijsberen op de Noordpool nagebootst. ANP VINCENT JANNINK RHENEN - De ijsbeertweeling, die in december ter wereld kwam, snuift dinsdag voor het eerst de buitenlucht op in Ouwehands Dierenpark in Rhenen. Op 14 december schonk ijsbeer Huggies het leven aan de twee jongen; Walker (R) en Swimmer (L). ANP RICK NEDERSTIGT

IJsberen zijn luie beesten. Als stevige winterse kost eten ze het liefst een vette zeehond. Maar die moeten ze dan wel eerst vangen. Geen punt voor die luie ijsbeer. 

De hele dag ligt hij languit op het ijs, te luieren naast een wak. Hij wacht tot er een zeehond boven komt om in het wak naar lucht te happen. Op dat moment heeft de ijsbeer gewacht met zijn scherpe klauw slaat hij in het wak en hijst het zeehondje naar boven.

IJsberen zijn niet alleen lui, maar ook slim. 's Zomers zijn de zeehonden op het land. Dan moet de ijsbeer meer werk doen om een zeehond te vangen. Hij moet door de sneeuw de zeehond besluipen. Dat is geen punt, want de ijsbeer valt in de sneeuw nauwelijks op met zijn geel-witte vacht. En hij heeft grote, platte voeten, waarmee hij zachtjes door de sneeuw kan sluipen. Alleen zijn zwarte neus kan hem verraden. Die is duidelijk zichtbaar in de witte wereld. Maar daar heeft die slimmerd wat op bedacht: hij rolt met zijn neus een sneeuwbal voor zich uit. Zijn neus is daardoor steeds bedekt met sneeuw en zo blijft hij onzichtbaar voor zijn prooi.

Dossier:

IJsberen

Laatste wijziging: 24 mei 2017
Dossier Thema: Dieren

Gerelateerde dossiers